Recensie

De Paradiso Punk Jaren

Door Jan Dietvorst, geplaatst op 14 december 2018

Muziekblad Oor hield jaarlijks een poll onder haar medewerkers en in het jaar 1978 kwam daar de volgende rangorde van ‘beste buitenlandse groepen’ uit: 1.Genesis 2. Sex Pistols 3. Yes 4. The Stranglers 5. Van Der Graaf Generator.  Binnen de redactie en medewerkers van het muziekblad denkt men dat ‘punk’ voorbij is. Oscar Smit noteert het in zijn boek dat aan de punk in de hoofdstedelijke concertzaal Paradiso is gewijd.

Vorig jaar verscheen bij uitgeverij Black Olive Press zijn De Paradiso Punk Jaren 1977, in het vervolg over het jaar 1978 is er veel aandacht voor Nederlandse punkbands met aansprekende namen als Panic, Inside Nipples, No Fun, The Gods en The Rousers. Het is opmerkelijk dat Smit van veel optredens een sfeertekening en middels de stem van recensenten een oordeel geeft; zijn research was grondig, er is heel wat over de concerten gepubliceerd. Daarbij merkt de lezer dat de schrijver ‘participerend’ is geweest. Hij citeert Nico Groen van de Arnhemse Speedtwins: ‘ Deze punktijd was de mooiste die ik ooit meemaakte’. Smit vervolgt met: ‘De eerste vier concerten van de Speedtwins in Paradiso deden de vrouwen mee. Vooral de SM-act van Helen Heels bracht heel wat teweeg. Nico Groen: ”We hadden veel ervaring met punkers op het podium die overal aan gingen zitten en vervelend werden. Ook naar mijn zus Vera toe die vaak uitdagend stond te dansen. Wij hadden speciaal daarvoor twee roadies die ze dan van het podium afwerkten.”’

‘Punk’ bestaat in de ogen van de beschouwer. Want was 1978 in stricte zin een Punk Jaar? Wellicht noodgedwongen – zie bovenstaande poll van 19 april 1978 – bespreekt Oscar Smit in zijn boek ook andersoortige Paradiso programmering. Punk transformeert tot ‘New Wave’, Reggae komt van ver en vindt als een van de eerste vormen van ‘wereldmuziek’ een plaats op het Paradiso podium. Op het einde van het jaar doet nota bene  het brave en daarom voor punks verwerpelijke fenomeen ‘disco’ haar twijfelachtige intrede.

Oscar Smit bespreekt op het einde van het boek de stand van zaken aan de hand van Engelse Top 30-lijsten in het toonaangevende New Musical Express (Boney M op 1) en verzucht op het einde daarvan dramatisch: ‘Alsof punk nooit bestaan heeft. Was alles dan voor niets?

Smit werkt inmiddels aan deel 3 van zijn kroniek waarin de nog levende bezoekers van de punk concerten over hun ‘vormende jaren’ aan het woord komen.

De Paradiso Punk Jaren / Deel 2 / 1978 / Jaar van de Nederpunk is een rijk geïllustreerde uitgave van de Black Olive Press. Met index en concertlijst (‘Punk en Punk gerelateerde concerten’) van het jaar 1978. Eerste oplage 500 exemplaren met een genummerde prent van de Paradiso Ramones poster uit 1978. Vormgeving: Donald Beekman. Eindredactie: Marcel Herlaar. Druk: Wasco op de risoprinter van AGA LAB.

Nieuwe uitgave

Het boek Bruno

Redactie, geplaatst op 12 december 2018

In Het boek Bruno beschrijft Frits Marnix Woudstra (1956) hoe het arme hondje Bruno – met een touw vastgebonden aan een paal – eenzaam en alleen achterbleef na de dood van diens eerste bazin. Hoe Bruno daarna liefdevol werd opgenomen in het gezin van Anouk en Frits Woudstra. Hoe Bruno (2000) mee at met de pot en meedanste met zijn nieuwe baasje en bazinnetje. Hoe Bruno ’s nachts achter de ‘meiden’ aanging, maar altijd weer zedig en kuis terugkwam. Hoe Bruno mee op reis ging en zwaar gehavend uit de strijd kwam in Spanje na een straatgevecht met een wilde agressor. Hoe Bruno, oud en der dagen zat, uiteindelijk in 2018 een zachte dood stierf.

Het boek Bruno is het vierde deel in een ongekend schitterend en ontroerend mooie serie – na Lucas Casimir (2015), Echo’s van Egon (2016) en Melancholicaman (2017).

ISBN 978-90-821058-4-1 | Prijs: €14,95

Voor informatie en bestellingen: fmwoudstra@hotmail.com

Nieuwe uitgave

I WANT A PERMANENT WAVE

Redactie, geplaatst op 10 december 2018

I WANT A PERMANENT WAVE is een preview van het kunstwerk van Gerald van der Kaap in het Station Europaplein van de Amsterdamse metro, de Noord/Zuidlijn. Een teaser dat je met andere ogen doet kijken naar het ondergrondse kunstwerk. Het onthult enkele van de inspiratie bronnen: de Griekse mythe over de ontvoering van prinses Europa, film-noir scènes van ontmoetingen en video optredens van de kunstenaar.

Het is ook een pamflet over Art in Public Space. Beter gezegd, het Station Europaplein is Public Space Art. Het is immersieve kunst. Als je het station binnengaat via de trappen of de metro word je erin ondergedompeld, je ondergaat het geheel, het is een immersieve belevenis. En die belevenis is in twee opzichten uit te werken afhankelijk van je positie, het perspectief waaruit je het kunstwerk waarneemt. Enerzijds de waarneming van I WANT A PERMANENT WAVE staand op het perron: de graphics, de kleuren, het spiegelende effect van het zilver op de speciaal ontworpen glasplaten, een snoepje voor de ogen. Anderzijds de dromoscopische ervaring (Paul Virilio) vanuit de rijdende metro trein, je wordt als reiziger-kijker geprojecteerd in het kunstwerk. Je blik uit het raam van de trein wordt door de snelheid beïnvloed, je ziet de afbeeldingen, de graphics vanuit een bewegend perspectief.

ISBN 978 90 71346 50 7 | 48 pagina’s | Hardcover | Engelse tekst | Prijs: €15,00

Dit boek is verkrijgbaar bij Athenaeum Boekhandel.

Klik hier voor meer informatie over het kunstwerk in het metrostation Europaplein van de Noord/Zuidlijn metro in Amsterdam.

Nieuwe uitgave

Objectief Nederland

Redactie, geplaatst op 8 december 2018

In 1974 legde Reinjan Mulder (1949) een grof raster over de kaart van Nederland en trok eropuit om op de 52 kruispunten te gaan fotograferen. Doel was de objectieve werkelijkheid van Nederland vast te leggen, ongekleurd door tradities, bereikbaarheid en schoonheidsidealen.

Het project werd 42 jaar later tentoongesteld in het Rijksmuseum in Amsterdam, en in opdracht van Rijksadviseur voor de fysieke leefomgeving Berno Strootman geherfotografeerd door fotografe Cleo Wächter (1993). Met ongeëvenaarde precisie, maar niet zonder eigen artistieke inbreng, voltooide Wächter in 2017 het herfotografieproject Objectief Nederland 1974-2017.

De twee fotoseries worden nu gebundeld in Objectief Nederland. Veranderend landschap 1974–2017, een historisch document dat de vele veranderingen van het Nederlandse landschap in de afgelopen halve eeuw op een vernieuwende manier in kaart brengt en tegelijk fotografie als kunstvorm en bron van wetenschap bevraagt. Is fotografie ooit écht objectief te noemen? En leent iets wat begon als kunstproject zich wel voor wetenschappelijke doeleinden?

ISBN 978-94-6208-464-3 | 207 pagina’s | paperback | 24 x 30 cm | Prijs: €34,95

Dit boek is verkrijgbaar via de website van NAi Boekverkopers.